Sleuven voor glasvezelkabels vormen een cruciale fase bij de aanleg van moderne telecomnetwerken. Nu de vraag naar snelle en betrouwbare internetverbindingen blijft groeien, krijgen een goede terreinvoorbereiding en een correcte aanleg van glasvezelkabels prioriteit, voor zowel operators als opdrachtgevers. In dit artikel bespreken we de belangrijkste aspecten van sleuven voor glasvezelinstallaties, waaronder de keuze van de juiste methode, de uitdagingen van de bodemgesteldheid en het belang van wettelijke voorschriften en technische normen die de duurzaamheid en veiligheid van de installatie moeten waarborgen.
Hoe diep moeten sleuven voor glasvezelkabels zijn?
Steeds vaker worden bovengrondse lijnen, die worden aangelegd met materieel als een staalkabelstrop of kikkers, vervangen door ondergrondse kabelverbindingen. Onder de grond liggen echter niet alleen energiekabels, maar bijvoorbeeld ook glasvezelkabels. Sleuven voor glasvezelkabels moeten zeer nauwkeurig worden gegraven, zodat de kabels goed beschermd zijn tegen mechanische beschadiging en externe invloeden. Bepalend is de vorstdiepte van de grond. In Polen bijvoorbeeld bedraagt die ongeveer 0,7–0,8 meter, dus om schade aan de glasvezel door bevriezing en grondverschuiving te beperken, moet de sleuf daar minimaal 70–80 cm diep zijn; ga elders uit van de lokale vorstdiepte. Op deze diepte wordt een HDPE-mantelbuis met een passende diameter gelegd, die een extra beschermlaag vormt voor de kwetsbare glasvezelkabel erin. De buis beschermt de kabel tegen druk en andere mechanische beschadigingen die hem zouden kunnen samendrukken, met een hogere signaaldemping als gevolg.
Daarnaast wordt ongeveer 20 cm boven de mantelbuis een waarschuwingslint gelegd. Dat is een belangrijke beveiliging, die bij eventuele toekomstige graafwerkzaamheden op de aanwezigheid van de glasvezelkabel wijst en zo het risico op onbedoelde schade verkleint. Belangrijk is ook dat het tracé van de sleuf zo recht mogelijk loopt, met zo weinig mogelijk bochten; dat beschermt de glasvezel extra en zorgt voor een stabiele verbinding. Een correct gegraven sleuf, met aandacht voor al deze factoren, is essentieel voor een lange levensduur en de betrouwbaarheid van het glasvezelnetwerk.
Glasvezelkabels leggen
Het leggen van glasvezelkabels is een nauwkeurig proces waarbij tal van technische parameters in acht moeten worden genomen om optimale prestaties en een lange levensduur te garanderen. Voordat het werk begint, moet aan de temperatuureisen worden voldaan: glasvezelkabels moeten worden opgeslagen tussen -40 °C en +70 °C, gelegd bij een temperatuur tussen -5 °C en +55 °C en gebruikt onder omstandigheden tussen -30 °C en +60 °C (of -40 °C tot +70 °C voor zelfdragende kabels).
Bij het leggen van kabels moeten de normen voor mechanische sterkte worden nageleefd, volgens IEC 60794-1-22, dat beproevingen omvat op trek, verplettering, buiging, torsie, mechanische schokken, temperatuurwisselingen en waterindringing in de lengterichting. Om schade te voorkomen, is het verstandig hulpmiddelen te gebruiken zoals glijmiddel voor glasvezelkabels.
In de praktijk moeten glasvezelkabels in sleuven op een diepte van minimaal 0,6 m worden gelegd, met een extra markering door waarschuwingslint. De mantelbuis moet op een zandbed liggen, worden beschermd tegen beschadiging en worden afgedicht. Belangrijk is ook dat de kabeldelen in rechte lijnen worden gelegd, en alle richtingsveranderingen en het begin- en eindpunt van het tracé moeten duidelijk worden gemarkeerd. De trajecten van het invoerpunt van de lijn tot het ODF-rek moeten in één stuk worden uitgevoerd, zonder lasmoffen, en alle buizen moeten luchtdicht en bestand tegen vervuiling zijn. Bovendien moeten kabels in kabelkanalen op kabelladders worden bevestigd met vorstbestendige kabelbinders. Zo’n zorgvuldige aanpak garandeert een langdurige en betrouwbare werking van het glasvezelsysteem.
Hoe worden glasvezelkabels in gebouwen gelegd?
In gebouwen vraagt de aanleg van glasvezelkabels om zorgvuldigheid en naleving van tal van normen, om de veiligheid en efficiëntie van het systeem te garanderen. Tijdens de installatie is het essentieel om van elke kabel ongeveer 30 meter reserve op te slaan in afgesloten kasten, die geaard en volgens de normen gemarkeerd moeten zijn. Bij bovengrondse lijnen worden oplossingen gebruikt zoals trekklemmen voor geleiders, maar voor glasvezel zijn extra beschermingsmaatregelen nodig. Binnenkabels moeten worden gelegd in geribbelde, moeilijk ontvlambare beschermbuizen die bestand zijn tegen samendrukking, en doorvoeringen door brandwerende scheidingen moeten goed worden afgedicht, zodat de brandwerendheid behouden blijft en er geen water kan binnendringen.
In gebouwen kunnen kabels op verschillende manieren worden gelegd: op kabelladders of draagconstructies die aan wanden en plafonds zijn bevestigd, in kabelkanalen onder de vloer, in mantelbuizen onder of op het pleisterwerk en in kabelschachten. In verticale kanalen moeten de kabels om de 6 meter of op elke verdieping worden bevestigd, voor stabiliteit en om schade te voorkomen.
Een ander belangrijk aspect is redundantie: kabels die elkaar als reserve dienen, moeten via aparte tracés worden gelegd, met minimaal 2 meter tussen de tracés en tussen de doorvoeringen in de gevel. Langs het hele tracé moeten kabelmarkeringen worden gebruikt, van metaal of kunststof, met informatie over de verbinding, de eigenaar, het kabeltype en de uitvoerder. Deze markeringen moeten om de 10 meter worden aangebracht, bij hoogteverschillen en aan beide zijden van doorvoeringen.
Voor een volledig functionerend systeem moeten de kabels zo worden gelegd dat ze eenvoudig te onderhouden en in de toekomst aan te passen zijn. Wie deze eisen naleeft, krijgt niet alleen een storingsvrije, goed presterende installatie, maar voldoet ook aan de normen voor brandveiligheid en bescherming tegen mechanische beschadiging.